Kan iets wel af zijn?

In deze tweede chat twitterden we met een groep professionals over het zelf delen van ervaringen, kennis, inzichten. Doen wij dat zelf? Waarover? Wat helpt ons en wat vinden we er lastig aan? Spannende vragen, die vaak ook weer nieuwe vragen oproepen.

Natuurlijk kun je de chat terugvinden op Twitter met #dddchat, dan zie je hoe we over en weer over elkaar heen buitelden met onze reacties. Daarom hebben we er ook een compactere en logische weergave van gemaakt in Storify. Hier kun je deze vinden.

Wij (Sibrenne en Joke) willen hier ook graag onze reflectie op de tweetchat delen. Leuk als je wilt reageren!

DoenDenkenDelen en Hardopwerken

Ons gesprek over DoenDenkenDelen begon met een sterke vergelijking met hardopwerken. Als vorm om impliciete kennis te expliciteren. Want dit expliciteren is nodig om de kennis die je in je werk op doet ook te kunnen delen. Bij hardop werken laat je je bevragen door een ander, op het moment dat je met de betreffende activiteit bezig bent. Je vertelt tijdens het werken wat je doet en waarom je dit doet.

Foto van Sander van der Wel
Foto van Sander van der Wel

Het delen in DoenDenkenDelen voegt een nieuw element toe: het online delen van onze ervaringen, kennis en opgedane inzichten. Dat is iets wat we wellicht minder gewend zijn om te doen. En maakt het dan uit wat je deelt? Kun je alles delen? Of gaat het er om dat je dat deelt wat je waardevol vindt voor anderen? Of dat je deelt wat past bij je eigen leerproces? Hier waren de meningen over verdeeld. Wat we delen kan gaan over een inhoudelijk thema, over een proces dat je hebt doorgemaakt of gefaciliteerd, over een vraagstuk waar je nog mee bezig bent etc. Wat  uitmaakt, is het doel waarmee je dat doet: gaat het om het delen zelf,  wil je iets toevoegen aan een ander of iets toegevoegd krijgen? Deel je voor jezelf en leer je van je eigen reflectie of wil je anderen mee laten leren zodat zij het wiel niet opnieuw hoeven uit te vinden? Focus lijkt belangrijk, weten wat jouw inhoudelijke thema of vraagstuk is. Daar kun je vervolgens ook weer op gevonden worden.

Ook blijkt het uit te maken of je publiekelijk  je verhaal deelt of dat je dat doet in een besloten groep. Als je het spannend vindt om “zomaar” te vertellen waar je mee bezig bent, wat je geleerd hebt of waar je vragen over hebt, dan kan een eerste stap zijn om dit in meer besloten online groepen te doen.

Zelf delen vraagt wel wat van je.

We merkten in de eerste chat al op dat het delen van je eigen kennis, ervaringen en inzichten lef vraagt. Daar kwamen we nu ook op uit. Maar ook nieuwsgierigheid naar en openheid voor reacties van anderen. Een spannende uitkomst vinden wij de gedachte dat DoenDenkenDelen een andere mindshift vraagt; niet meer uitgaan van kennis voor jezelf houden (“kennis is macht”) maar juist jouw kennis delen om het daarmee te vermeerderen. Voor jezelf en voor anderen. En dat vraagt inderdaad lef, want je kunt je niet meer in stilte verschuilen en je eigen werk verborgen houden. Je maakt je werk transparant voor anderen.

En ja, de ervaring van Sibrenne laat zien dat je dan soms ook “moet”  delen dat het even niet zo goed ging als je wel zou willen. Dat je ook faalervaringen hebt. Juist het delen van die ervaringen levert op dat jij en anderen leren wat er gebeurde en hoe het een volgende keer anders kan! En het helpt accepteren dat faalervaringen geen schande zijn,maar bij je werk horen. Naar ons idee een belangrijke opbrengst van de chatsessie.

Delen van het affe en onaffe

Zo zou je dus ook goed niet-affe producten en concepten kunnen delen. Om deze vervolgens met tips van anderen nog beter te kunnen maken. Al schrijvend bedenken we dat het hierbij van belang is dat je zelf ook regelmatig reageert op wat anderen vragen en delen. Dat vergroot je zichtbaarheid en vindbaarheid en maakt dat anderen sneller bereid zijn om je verder te helpen. Een interessante gedachte bij het delen van ‘affe’ of onaffe’ producten: misschien is het wel zo dat je zelf het gevoel hebt iets te delen wat op dat moment ‘af’ is, maar anderen gaan daar mee verder, of jij doet nieuwe ideeen en ervaringen op, en daarmee blijkt het op dat moment weer ‘onaf’ te zijn. Kan iets in deze netwerktijd wel ‘af’ zijn?

Wat helpt om te delen?

Misschien een open deur, maar we constateerden dat je gewoon moet beginnen. Misschien eerst als een “moetje” en met jezelf een routine afspreken: wanneer en hoe vaak ga ik delen van wat ik doe, leer, vraag? Om zo succeservaringen op te bouwen, te ervaren welke reacties je krijgt en wanneer, en om zo ook plezier te krijgen in het op deze manier samen werken en samen leren.

Subvragen die naar boven kwamen zijn nieuwe chatsessies waard:

  • wat is leren als het gaat om DoenDenkenDelen?
  • leer je bij elke stap? En maakt de volgorde nog uit?
  • wie leert van wie?
  • is (hardop) DoenDenkenDelen ook inzetbaar als je heel specialistische kennis wilt overbrengen? Of als het gaat om complexe besluitvormingsprocessen?
  • je kunt het principe van DoenDenkenDelen zowel fysiek, f2f, toepassen als online. Zit er dan verschil tussen of is dit hetzelfde?

Gelukkig is dit onderwerp, en daarmee ook deze blog nog lang niet ‘af’. Als dat al mogelijk is…

Advertenties

12 gedachten over “DoenDenkenDelen: hoe doen wij wat zelf?

  1. Bedankt voor jullie uitgebreide verslag. Fijn, dat ik zo toch nog wat meekrijg van de DDD chat. Ik herken me in veel van jullie punten. Met wie deel je? Wat deel je? Wil je je kwetsbaar opstellen? Ik ben bij Vanderlande heel klein begonnen met DDD, als experiment. Kijken wat het ons brengt 😉

    Like

      1. Hoi Sibrenne, samen met een opleidingskundige collega hebben we een start gemaakt, door op onze interne wiki een pagina aan te maken waarop we uitleggen wat ‘show your work’ inhoudt. Daaronder hebben we voor ieder van ons een pagina gemaakt, waarop we bijhouden wat we afgelopen week gedaan hebben, waar we energie van krijgen, wat we moeilijk vonden, etc. We gaan dit initiatief niet breed uitmeten in de organisatie, maar delen het met collega’s waarvan we denken dat zij het ook interessant vinden. We nodigen ze ook uit om mee te doen.
        We verwachten geen hele grote hausse aan deelnemers, maar iedereen die meedoet… is er 1 🙂 Tot nu toe 1 collega die ook bijdraagt, en een aantal ‘likes’ op onze pagina’s.
        Het helpt mij doordat ik iedere week even bewust stilsta bij wat ik gedaan heb. Hierdoor kun je de kleine ‘succesjes’ beter zien en reflecteren op werk.

        Like

  2. Hoi allemaal, ik kon niet meedoen deze keer en kan nu gelukkig toch lezen wat jullie hebben beleefd. Ik herken de gène van openbaar delen van faalplezier. Wat doet het met het beeld dat je cursist van jou heeft als hij leest hoe jij reflecteert op je inzet? Wat mij verder boeit is de vraag of er verschil is: delen binnen één organisatie waarbij je hetzelfde grotere doel hebt of delen op basis van professie en interesse, wat wij hier doen. groet Marjan

    Liked by 1 persoon

  3. DDD en Delen

    Ik doe mee aan de DDDchat’s. DDD staat voor Doen Denken Delen de Nederlandse versie van Working Out Loud en Learning Out Loud. Termen uit de imposante en inspirerende stroom van nieuwe concepten en theorieën over leren die aan het ontstaan zijn onder invloed van het werken met sociale media in het kader van leren en veranderen. Ik vind dat interessante ontwikkelingen en volg en ze aandachtig. Wat past mij als professional? Waarvan zie ik de meerwaarde en wil ik ook hanteren in de leeromgevingen die ik ontwerp? . Of anders geformuleerd voor welke wil ik ook de deelnemers in die leeromgevingen warm maken.

    Begrijpen door doen
    Dat bijhouden van de concepten is best een klus. Er gebeurt veel in dit domein van denken over leren en veranderen, dus bijblijven is een dagtaak. Het doorgronden vind ik ook niet altijd even makkelijk. Waar ik voor op probeer te passen is het toepassen van de ” zoek en vervang-functie ” in taal. Bij DDD, WOL en LOL dacht ik aan reflectie.

    Ik zie te vaak dat mensen de zoek en vervang functie toepassen en dan de essentie van een concept of theorie volkomen missen en de rest van hun taal, denken en handelen daar niet mee in lijn brengen, en daarmee de boot volkomen missen. Tegelijkertijd werkt het ook bij mij zo dat ik als ik geconfronteerd wordt met iets nieuws eerst zoek naar dingen als; lijkt op, past bij, en ze dus probeer ergens aan vast te maken in mijn ‘denkraam’ .

    In het kader van deze concepten en theorieën was mijn uitgangspositie op basis van eerste kennismaking dus lijkt op reflectie. Maar ik probeer er dieper in door te dringen en ze, ook door experimenten met toepassen te doorleven en echt van binnenuit te begrijpen.

    Een verschil als aangrijpingspunt
    In de chat ging het op een gegeven moment over de D van Delen in relatie met work in progress. De complet cyclus of meerde cycli is immers DDD. Ik vond dat als je iets deelde dat “af” was dat het dan geen DDD meer was, maar meerdere chatgenoten waren het daar niet mee eens. Dat verraste me. Wat is hier aan de hand? Wat veroorzaakt dit verschil? Waarom of waardoor waren ze het zo hartgrondig met me oneens? Ik probeer dat te begrijpen, en dus vandaar deze blog. Een blog in het kader van DDD, WOL en LOL, om verder te puzzelen.

    Even terug in de tijd. Voor DDD, WOL en LOL maakte ik kennis met het Seek, Sense , Share framework van Harold Jarche. Dat framework geeft professionals handvatten voor betekenisvol handelen in sociale media. De S van Sense gaat over waarde toevoeging. Als professional ben je actief in het zoeken naar informatie en observaties over een voor jou betekenisvol domein. Die verzamel je. Maar die informatie zet je niet 1op1 door naar anderen, volgers van je blog bijvoorbeeld, m aar je ordent en interpreteert je waarnemingen en je trekt conclusies. Je geeft er dus betekenis aan. Die betekenis deel je in een blog, tweet, of artikel etc

    Dat SSS framework is handig en zit in mijn hoofd. In dat hoofd zit nog veel meer. Ik heb altijd meerder lopende issues, puzzels en aandachtsgebieden waar ik mee bezig ben. En waar ik dus doorlopend mee in DDD cycli zit. Delen door te praten met anderen, vragen voor te leggen, feedback te vragen op ideeën of producten etc. En soms is dan iets klaar, af! Dan is het tijd voor share als je in Seek, Sense, Share denkt. Natuurlijk weet ik heel goed dat iets nooit echt af is. Maar voor mij is het in zoverre af en klaar dat ik het uit mijn focus van aandacht van ‘ projecten’ onder handen schuif. Ofwel ik rond de DDD cycli wat mijn leren rond dit topic betreft af. Om ruimte te maken voor aandacht voor andere vragen en issues.

    En ja natuurlijk door te delen kan je dan een cyclus van iemand anders in gang zetten, of het komt in iemands anders cyclus terecht. Dat is mooi. Maar voor mij is het op dat moment even gestolde betekenis. Wat dat betreft zie ik DDD als een concept voor leren en veranderen waar je als professional voortdurend pendelt tussen denken, delen en doen, en dat gaat zowel cyclisch als iteratief.

    Afronden persoonlijke DDD cyclus
    Gevisualiseerd zie ik een hecht en losgekoppeld netwerk van professionals voor me die allemaal een serie tandwieltjes hebben met in elk wieltje een voor hen op dat moment betekenisvolle vraag. Leren en veranderen gaat continu door, maar ik kan als persoon niet tegelijkertijd bewust aan alles werken. Als ik niet op een bepaalde manier focus of aandacht houd leer ik uiteindelijk niets! Ik verlaat dus soms een van mij wieltjes. Dan is dat voor mij wel even klaar, en heb ik niet de behoefte om dat actief in beweging te houden. Maar ik kan als ik daar voor kies elk moment door iets, iets wat iemand anders deelt , getriggerd raken en in een DDD cyclus of mini cyclus terecht komen en terug keren naar mijn “onbeheerde “wieltje. Zodra ik dus mijn cyclus van DDD verlaat, is er dus volgens mij gewoon sprake van Share van Delen. In elk geval voor mij werkt het geloof ik zo.

    DDD als leercyclus
    Ik denk dat dat komt omdat ik DDD als leercyclus zien. Elke overgang tussen een D is een moment van reflectie. Reflectie op basis waarvan je tot nieuwe sense making komt. Wat dat betreft gaat DDD voor mij voorbij aan ‘ eenmalige’ reflectie op basis van een voorval, of ervaring maar is het een manier van werken die je helpt om in een verdiepende cyclus terecht te komen.

    Als ik zoek naar een passender alternatief voor DDD dan alleen lijkt op reflectie is het dus lijkt op een leercirkel. En dan niet reflectie als stap in een cirkel van 4 fasen zoals bijvoorbeeld Kolb, maar reflectie bij elke stap. Pendelen tussen denken en doen. Dat je als professional niet alleen intern op gang houdt maar juist door het delen en hardop werken in verbinding brengt met de buitenwereld zodat daarvandaan ook impulsen kunnen komen en je impulsen aan anderen geeft. Delen dwingt tot expliciteren, en expliciteren is een cruciale motor voor leren. En dat maakt het echt anders! Krachtiger!

    Net als de traditionele Kolb cyclus kent DDD zo ook zijn moeilijkheden. In Kolb vraagt de stap van conceptualiseren naar handelen van sommigen veel moed en de stap van handelen naar reflectie en conceptualisatie voor sommigen veel moeite. Daar komt nu het lef bij om naar buiten te treden. Daar ging het in de chat ook al uitgebreid over. Maar ik zou het ook nog wel eens over Doen willen hebben, wat is nu eigenlijk Doen?

    Mijn vragen
    Kortom ik heb twee vragen. 1 Als ik het zo beschrijf snappen jullie dan waarom ik het over ‘gewoon delen’ had? En kijk je er dan nog steeds anders tegenaan? En kunnen we het een keer over Doen hebben, wetende dat ik er de komende twee! Keer niet bij ben!

    Groet Marguerithe

    Like

  4. Dag Marguerithe, wat een prachtige lijn beschrijf je! Het voelt voor mij ook als een heel mooi inkijkje in jouw redeneren. En je beschrijft het zo dat ik het uitstekend kan volgen. Mooie denkstappen maak je, waarbij je verschillende inzichten met elkaar verbindt.

    Iets delen en iets ‘af’ hebben vormen samen wel iets spannends. Ik zie DDD ook als een cyclisch proces; je zou zelfs eens kunnen bekijken wat er verandert als je de volgorde verandert 🙂 Wat voor mij een helderder inzicht is geworden naar aanleiding van de #dddchat, en dat lees ik volgens mij ook in jouw verhaal, is het idee dat iets wat jij wellicht op dat moment als ‘af’ ziet, door anderen opgepakt, doorontwikkeld kan worden. Het is vaak (altijd?) input, opstap, bron, inspiratie voor iets volgends. Met soms een heldere verbinding, en soms een diffuse connectie.

    Ik weet niet of ik nu je eerste vraag echt beantwoord.. ?

    En leuk je voorstel om DOEN te bespreken! Pakken we op in een chat waar jij bij kunt zijn!

    Like

  5. Van mij ook nog een reactie; ik herken je zoektocht, dat is ook 1 van de redenen om deze blog en #DDDchats te starten. Wat maakt DDD nu anders dan bestaande theorieën over leren? Ik vind de verbinding met SeekSenseShare een mooie, dat concept heb ik ook in mijn hoofd bij DDD. Voor mij gaat het delen over laten zien wat jouw professionele keuzes of vragen zijn. In de hoop dat anderen hun ervaringen eraan toevoegen en ik in mijn volgende doen kan leren wat anderen al geprobeerd hebben. En omgekeerd hoop ik dat anderen hun doen ook kunnen baseren op wat ik gedeeld heb. Vandaar dat ik denk dat het met delen niet “af” kan zijn. Dat Doen is voor mij ook een spannende, daarvoor is nodig dat andere professionals bereid zijn te reageren op wat ik deel en met mij / een netwerk willen meedenken hoe je beter kunt worden in wat je doet. Binnen een organisatie een logische stap, maar hoe zit het met zelfstandige professionals bijvoorbeeld?

    Like

  6. Dit is een poging om iets onaf te doen en dit te delen. Ik wil onderzoeken of ik via de reflectielijn Action – Reflection on Action-Reflection on Reflection tot verdere inzichten kom. ik probeer dit te doen door telkens vragen te formuleren, als een aanpak om mijn denken te stimuleren.

    Action
    De actie van Meedoen aan de DDDchat was nieuw, inspanned, en voor mij een mooi voorbeeld van ergens aan beginnen wat ik alleen als twitterwall kende (zie de chat #DDD en ook het ordenings verslag van Sibrenne en Joke). De bijdragen in 140 tekens of minder buitelen over elkaar heen, het lijkt een verwarrend gesprek, tussendoor fietsen Joke en Sibrenne er ook nog duidelijk vooraf bedachte vragen doorheen. Meedoen is een soort wild water varen, je stort je erin, er gebeurt van alles, je moet snel handelen en denken, omkijken of verder vooruit kan hoogstens kortstondig, voordat het weer verder gaat. Als ik erin stap kan ik er moeilijk weer uit. Is dit nu een gevoel van social flow? Leuk is dat het toch een gesprek lijkt, omdat je gaandeweg tot nieuwe inzichten komt. De Vragen uit die episode varieeren van heel basaal: Kan ik snel genoeg typen om mijn gedachten te formuleren en aan te sluiten? Zal ik nu op die directe tweet reageren of straks? Wat is de waarde van retweets? Hoe geef ik betekenis aan de stroom van tweets die alle kanten lijkt op te vliegen? Welke inzichten kan ik meenemen?

    Reflection on Action
    De Storify en de blog van Sibrenne & Joke (zie hierboven) en de inspanning van Marguerithe de Man zijn voorbeelden van ‘reflection on action’. Hoewel ik de logische ordening van de chat in Storify waardeer, verdwijnt de kracht van de twitter chat er ergens uit, komt dat omdat de twitterchat’ toch iets in zich draagt van ‘group think’? Verhelderend is dat er wordt verkend hoe DDD en HardopWerken een verandering van leren betekent voor de deelnemers en dat het delen van het affe en onaffe, ‘work in progress’ zou ik zeggen onwenning voelt. Zou tot komen door de productie of ontwerp regels die we hanteren? Delen is ook iets van voor de dag komen, en dus op de ‘buhne’ staan, dat wil je toch met een afgerond verhaal doen. Behalve als je bewust op zoek gaat naar input van buiten, omdat je verhaal beter wordt door bijdragen van derden. Marguerithe voegt ‘echt iets doe’ door de verbinding te maken met Jarche’s PKM-model van Seek, Sense, Share en ook door DDD te verbinden met de leercyclus van Kolb. Er zijn nog talloze andere leercycli , zoals van Nancy Dixon, die een meer sociale dimensie hebben. De kracht van ‘share’ en de chat maken het toch anders. ik vermoed dat Doen, Denken, Delen een wijder en krachtiger concept is dat Working-out-loud of hard op werken. immers, John Stepper’s Working-out-loud (WOL) werkt met cirkels van deelnemers die vermoeden dat WOL hen gaat helpen een vraagstuk op te lossen.http://workingoutloud.com/the-4-levels-of-working-out-loud/ Hij onderscheidt daarin 4 niveau’s: 1= beginnen of aan de slag; 2= verbinden; 3= creeeren; 3= een anker of inspiratiebron worden. Dat lijkt zich niet te makkelijk te verhouden tot wat we hier hebben meegemaakt. Terwijl dizelfde blog van Stepper vertelt dat hij zelf verbaasd was over de rijkdom van het concept Working-out-loud en dat het bedenken van een standaard curriculum van 12 weken geen goed idee was. Deze observatie is weer een mooi voorbeeld van het delen van het onaffe, want blojkbaar kan het concept van Working out loud op meer manieren worden uitgelegd. De vertaling van WOL naar de werkwoorden Doen, Denken, Delen gaat weer een heel andere kant op. Noem je dit ‘rijk’ of verwarrend of slecht gedefinieerd?

    Reflection on Reflection
    In mijn hierarchische denken of ordenen is dit niveau van reflectie het moeilijkst en wordt het ook vaak overgeslagen. Ik zie dat door in de reflectie de verbinding te zoeken met andere modellen (Kolb’s leercyclus en Jarche’s PKM model) het denken over de waarde van DDD in de twitterchat veel rijker en diep gaander wordt. Ik besef me dat mijn opvatting van Workingout-loud = Hard opwerken en denken, slechts een van de interpretaties is, zeker gezien de prachtige varieteit aan bijdragen in de twitterchat en in deze antwoordenlijn. Dat is eigenlijk ook vanzelfsprekend, immers de twitterchat is maar een manier om Doen, Denken, Delen te verkennen. Het aantrekkelijke, motiverende van DDD blijft onverkort staan, en verkrijgt zelf een zekere robuustheid. De sociale dimensie, het delen, wordt heel actief in de twitterchat. Op welke andere manieren zou het delen kunnen geschieden? Levert dat ook zoveel op? Of is de 4e D van dialogiseren een waardevolle toevoeging?

    Tot slot, Debbie Millman over Doen (via Brainpickings)
    I recommend the following course of action for those, like you, who are just starting out, or who, like me, may be re-configuring midway through. Heed the words of Robert Frost. Start with a big fat lump in your throat. Start with a profound sense of wrong, a deep homesickness, a crazy lovesickness, and run with it. If you imagine less, less will be what you undoubtedly deserve. Do what you love. And don’t stop until you get what you love. Work as hard as you can. Imagine immensities. Don’t compromise and don’t waste time. In order to strive for a remarkable life, you have to decide that you want one. Start now. Not twenty years from now. Not thirty years from now. Not two weeks from now. Now.

    Doen, doen, doen

    Like

    1. Ha! Dank je wel voor je mooie reflectie on-in-na… mooi hoe je verbinding maakt met anderen die over reflectie al veel hebben nagedacht! Met daarbij je eigen ervaringen en gedachten. Misschien hebben we dat wilde water in deze fase nodig om voor onszelf en met elkaar uit te vinden waar het spannende zit in DoenDenkenDelen. Wat hebben we daarin te ontdekken, uit te vinden? Wat maakt dat we ons wel in dit concept willen verdiepen. En door het verdiepen zien we relaties met ander gedachtegoed, met daarnaast inmiddels, zo lijkt het, ook wel zicht op verschillen. Ben benieuwd wat de chat van vanavond hieraan zal toevoegen!

      Liked by 1 persoon

  7. Hoi allemaal, ik ben weer in het land, en ga weer meedoen. Ik ga eerst de verslagen van de chats tijdens mijn afwezigheid lezen en doordenken op Russels bijdrage, voordat ik reageer. En ik haak natuurlijk graag weer aan bij de volgende chat.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s